Austin-Healey

  • Rudolf Cole
  • 0
  • 4209
  • 1153
Atrakcyjny wygląd i przystępna cena Austin-Healey samochody sportowe sprawiły, że stały się popularne po obu stronach Atlantyku. Zobacz więcej zdjęć samochodów sportowych.

W 1952 roku, gdy Donald Healey zaczął szukać sposobów na rozwinięcie swojej działalności, Leonard Lord z oddziału Austin British Motor Corporation szukał sposobu na ulepszenie swojej linii. Kiedy więc Lord zobaczył, że prototypowy samochód Healey na London Motor Show powstał w oparciu o projekt, historię Austina A90 i nazwę Austin-Healey.

Na stronach tego artykułu dowiesz się o ponadczasowych samochodach Austin-Healey, od modelu Austin-Healey 100/4, od którego wszystko się zaczęło, po trwającą dekadę Austin-Healey 3000.

Ten oryginalny prototyp A90 ostatecznie stał się Austin-Healey 100/4, czystym, sportowym samochodem, który pozostał niedrogi. Amerykańscy entuzjaści szybko wsparli tę żywą, atrakcyjną maszynę, mocno ugruntowując reputację Austin-Healey.

Naturalna ewolucja modelu 100/4 - Austin-Healey 100 Six - zamieniła czterocylindrowy silnik na - zgadłeś - potężną sześciocylindrową prostą. Ciało zostało zaktualizowane, nie tracąc nic ze swojego charakteru, chociaż było znacznie cięższe niż 100/4, a wydajność ucierpiała na tym.

 Galeria zdjęć samochodów sportowych

Kilka lat później Austin-Healey nadrobił czasami powolną obsługę 100 Six dzięki zrywnemu, żabim oczom Austin-Healey Sprite. Ostatnia zmiana w konstrukcji reflektorów zmusiła Austina-Healeya do zastosowania wystających, przypominających robaki reflektorów, które w połączeniu z niewielkimi wymiarami samochodu nadały mu całkowicie niepowtarzalny wygląd. Ludzie to uwielbiali. Fakt, że był to również zwinny, responsywny i niewiarygodnie niedrogi samochód, również nie zaszkodził, a Sprite do dziś zachowuje dobre miejsce w sercach kolekcjonerów.

Wreszcie Austin-Healey 3000 zamknął linię, przechodząc przez kilka wcieleń w swojej dziewięcioletniej serii, kończąc na Mk III. Chociaż wszystko, co dobre, musi się skończyć, o tych ukochanych samochodach Austin-Healey dowiesz się na kolejnych stronach. Zacznijmy na następnej stronie z Austin-Healey 100/4.

Aby dowiedzieć się więcej o Austin-Healeys i innych samochodach sportowych, zobacz:

  • Jak działają samochody sportowe
  • Nowe recenzje samochodów sportowych
  • Recenzje używanych samochodów sportowych
  • Muscle Cars
  • Jak działa Ferrari
  • Jak działa Ford Mustang
Zawartość
  1. Austin-Healey 100/4
  2. Austin-Healey 100 Six
  3. Austin-Healey Sprite
  4. Austin-Healey 3000
Austin-Healey 100/4 miał standardową odchylaną przednią szybę i wygląd samochodu sportowego pozostał praktycznie niezmieniony w trakcie przebiegu modelu. Pomimo osiągów i prowadzenia Austin-Healey 100 samochód sportowy ucierpiał od nadmiernego ciepła silnika i ograniczonego prześwitu - dwa problemy spowodowane głównie przez nisko zawieszony układ wydechowy.

Chociaż czterocylindrowy Austin-Healey był produkowany tylko przez 3,5 roku, istniały cztery różne odmiany. Oryginalny samochód, budowany do jesieni 1955 roku, był kodowany (obecnie jest potocznie nazywany) BN1. W następnym roku zyskał nową 4-biegową skrzynię biegów (nadal z nadbiegiem), aby stać się BN2.

W międzyczasie firma Healey (nie BMC) opracowała i dalej udoskonalała wyścigowy BN1 w latach 1954-55. Nazywany 100S (S jak Sebring), posiadał pozbawiony całości aluminiowy korpus sans zderzaki i miał znacznie zmodyfikowany silnik o mocy 132 KM. Zbudowano tylko 50, wszystkie przeznaczone (i najczęściej używane) w zawodach. Było też 1159 egzemplarzy 100M, konwersja BN2 o mocy 110 KM, dwukolorowa farba oraz różne modyfikacje nadwozia i podwozia.

Healey 100 bardzo szybko zdołał osiągnąć dobrą reputację, szczególnie w USA, gdzie entuzjaści stwierdzili, że oferuje wszystko, czego nie miał współczesny MG. W rzeczywistości większość z ponad 14 000 zbudowanych BN1 i BN2 została sprzedana w Ameryce, dzięki czemu nazwa Austin-Healey na stałe wpisała się w tradycję i miłość do samochodów sportowych..

Aby dowiedzieć się więcej o Austin-Healeys i innych samochodach sportowych, zobacz:

  • Jak działają samochody sportowe
  • Samochody sportowe z lat 50
  • Nowe recenzje samochodów sportowych
  • Recenzje używanych samochodów sportowych
  • Muscle Cars
  • Jak działa Ferrari
  • Jak działa Ford Mustang
Dwucalowy rozciągnięty rozstaw osi zapewnił miejsce dla malutkiego siedzenie w Austin Healey 100 Six.

BMC postrzegało Austina-Healey jako integralną część swojej oferty, więc kiedy zmieniła się strategia firmy w zakresie silników, było jasne, że duży samochód sportowy też to zrobi. Nie było więc zaskoczeniem, że model 100/4 stał się Austin-Healey 100 Six w 1956 roku. Stare A90 cztery uznano za przestarzałe. Na jego miejscu pojawiła się nowa prosta szóstka mniej więcej tego samego rozmiaru. Ale nowy model to znacznie więcej niż tylko dwa dodatkowe cylindry i większy moment obrotowy przy niskich obrotach, ponieważ rodzina Healey, na polecenie BMC, skorzystała z okazji, aby odświeżyć samochód od końca do końca..

Opinie rynku amerykańskiego sugerowały, że kupujący chcieli mieć więcej miejsca w kabinie niż w modelu 100/4, więc przeprojektowanie obejmowało dwucalowe wydłużenie rozstawu osi i zmianę położenia niektórych elementów w tylnej części, aby zrobić miejsce na dodanie małych tylnych kubełkowych siedzeń „+ 2” . Mogły one być praktycznie bezużyteczne do wszystkiego oprócz paczek, ale spełniły wymagania sprzedawców. Stylizacja Austina-Healey 100 Six była bardzo podobna, poza nową owalną kratką, stałą przednią szybą, wyborem kół ze szprychami lub stalowymi tarczami oraz wybrzuszoną maską z małym funkcjonalnym wlotem powietrza z przodu..

Dużą różnicą był oczywiście nowy sześciocylindrowy silnik. Był to korporacyjny duży samochód BMC z serii C, który miał pewne podobieństwa konstrukcyjne - ale kilka wspólnych elementów - z czterema z serii B używanymi w samochodzie sportowym MGA. Duża, ciężka, żeliwna robota o pojemności 2,64 litra z górnym zaworem, była, zgodnie z podawanymi danymi, mocniejsza niż stara wielka czwórka (moc 102 kontra 90 koni mechanicznych). 4-biegowa skrzynia biegów była standardem, podobnie jak w wypartym BN2, ale w Austin-Healey 100 Six, oznaczonym jako BN4, nadbieg był opcjonalnym dodatkowym wyposażeniem.

Niestety, Austin-Healey 100 Six był rozczarowaniem w pierwszym roku produkcji. Znacznie cięższy niż 100/4 (2435 funtów w porównaniu z 2150), nie tylko czuł się, ale był mniej żywy. Wydawało się, że nie radzi sobie tak dobrze i jakimś cudem wypadł jako samochód mniej sportowy niż jego poprzednicy.

Dwa dodatkowe cylindry niewiele pomogły w osiągach Austina-Healey 100 Six samochód sportowy był cięższy niż Austin-Healey 100/4 i wydawał się mniej ruchliwy.

Ale jesień 1957 roku przyniosła dwa ważne wydarzenia. Najpierw pojawił się ważny ruch strategiczny, ponieważ BMC zdecydowało się na centralizację montażu wszystkich swoich samochodów sportowych; oznaczało to, że produkcja Austin-Healey przeniosła się 50 mil na południe, z Longbridge do fabryki MG w Abingdon. Mniej więcej w tym samym czasie (punkt wprowadzenia nie był ani uporządkowany, ani dokładny) pojawił się znacznie ulepszony silnik ze zmienioną głowicą cylindrów i wydajniejszym kolektorem, który zwiększył moc maksymalną do 117 KM i zapewnił bardziej sportowy moment obrotowy. Różnica była być może bardziej wyraźna niż sugerują liczby, ponieważ testy drogowe wykazały wzrost prędkości maksymalnej o 8 mil na godzinę i przywrócenie przyspieszenia do poziomu podobnego do BN2..

Następnie dwumiejscowy powrócił jako dodatek do linii. Oznaczony jako BN6, odzwierciedlał rodzaj poparcia „z drugiej strony”, który coraz częściej charakteryzował marketing BMC. Co więcej, montaż BN4 został zawieszony na jakiś czas, a następnie wznowiony po wyczyszczeniu istniejących zapasów (prawdopodobnie większość w USA).

Mimo to były to ekscytujące lata dla Austin-Healey, zwłaszcza gdy mały „frogeye” Sprite przybył w 1958 roku, aby po raz pierwszy zabrać markę na duże terytoria. Mając dwa różne modele w salonach, entuzjaści zaczęli nazywać 100 Six (i jego następców) „Big Healey”.

W tym momencie zapomniano o rozczarowującym BN4, a reputacja i sprzedaż najnowszego sześciocylindrowego Healeysa nadal rosły. Podobnie jak w 1953 roku, były to samochody sportowe o wspaniałym charakterze i stylu, które nie tylko dobrze radziły sobie, ale także wydawały odpowiednie dźwięki. Trudno byłoby naśladować ten akt, ale BMC pomyślało, że może to zrobić. Tak było. Austin-Healey 3000 był pod ręką.

Aby dowiedzieć się więcej o Austin-Healeys i innych samochodach sportowych, zobacz:

  • Jak działają samochody sportowe
  • Samochody sportowe z lat 50
  • Nowe recenzje samochodów sportowych
  • Recenzje używanych samochodów sportowych
  • Muscle Cars
  • Jak działa Ferrari
  • Jak działa Ford Mustang
Austin-Healey Sprite był małym dwumiejscowym roadsterem BMC zbudowany jako uzupełnienie popularnego MGA.

Niewiele samochodów miało bardziej zręczny pomiar czasu - lub więcej dobrze w swoim czasie - niż oryginalny Austin-Healey Sprite, ukochany „Bugeye”. Został pomyślany, aby wypełnić oczywistą lukę rynkową, która istniała do czasu, gdy prawdziwie małe sportowe karabiny maszynowe, karły z lat 30. i 40. XX wieku, przekształciły się w większe, droższe, bardziej nowoczesne i „dojrzałe” MGA z lat 50..

Prezes BMC, Sir Leonard Lord, rzadko przeoczył komercyjną sztuczkę i zaprosił rodzinę Healey do zaprojektowania małego sportowego samochodu, który byłby uzupełnieniem, a nie konkurowaniem z popularnym MGA. Ponieważ ta współpraca doprowadziła już do Austin-Healey 100, który sprzedawał się bardzo dobrze w USA, Lord był przekonany, że nowy mały Healey odniesie podobny sukces. Jak się okazało, miał rację.

Donald Healey i synowie zaczęli pracować w Warwick, chociaż ich stworzenie zostało sfinalizowane przez MG w Abingdon i rozpoczęło produkcję w połowie 1958 roku. W ten sposób „olde worlde” zakłady Berkshire zbudowały trzy różne samochody sportowe: MGA, Austin-Healey 100 Six i nowy Sprite. BMC zagłębił się w swoje wielkie pudełko z zarejestrowanymi znakami towarowymi dla nazwy modelu, która zdobiła sportowy samochód Riley z lat 30. (Organizacja Nuffield nabyła Riley w 1938 r., A następnie dołączyła do Austin w 1952 r., Tworząc BMC).

Mając 80-calowy rozstaw osi, Austin-Healey Sprite był malutki jak na standardy tamtych czasów (i naszych, do tego doszło), choć większy i cięższy niż karły z lat 30. Alfa Romeo i Fiat produkowały już samochody sportowe o konstrukcji jednostkowej (oba na skróconych platformach sedanowych), ale Sprite był pierwszym zjednoczonym brytyjskim samochodem sportowym. Był to oczywiście zapasowy, dwumiejscowy roadster, ale przy masie własnej wynoszącej 1460 funtów nie był wcale taki lekki jak na swoje rozmiary.

Austin-Healey Sprite nie miał zewnętrznego trunklid; zamiast tego siedzenia miały zostać złożone w celu załadowania bagażu przez kokpit.

Aby struktura Austin-Healey Sprite była tak prosta i sztywna, jak to tylko możliwe, Healeys pominął zewnętrzny bagażnik; ładowałeś bagaż przez kokpit, składając siedzenia. Przednia blacha - maska, błotniki i otaczające panele - została zawieszona na zawiasach na zaporze ogniowej, aby podnieść ją jako całość, zapewniając w ten sposób prawie nieograniczony dostęp do silnika i przedniego zawieszenia. Drzwi były zwykłymi skorupami (wygrzebanymi do przechowywania), do których można było przymocować przesuwane boczne zasłony. Zgodnie z brytyjską tradycją, miękki dach był odmianą „do samodzielnego montażu”, chociaż wkrótce po wprowadzeniu oferowano opcjonalny przykręcany dach sztywny.

Oczywiście wszyscy zauważyli wystające reflektory, które nadawały Sprite wygląd „bugeye” lub „frogeye”, stąd pseudonimy, które przetrwały do ​​dziś. To rozróżnienie wyglądu było całkiem przypadkowe. Rozważano chowane światła (miały je prototypy), ale zostały anulowane w ostatniej chwili jako zbyt kosztowne (tak samo jak składana przednia szyba), w którym to czasie było już za późno na zmianę stylizacji.

Ze względów kosztowych wynikało również, że dostępne z półki układy jezdne i elementy podwozia są mieszanką dwóch małych sedanów z rodziny BMC. Morris Minor 1000 przekazał układ kierowniczy z zębatką, podczas gdy 4-biegowa skrzynia biegów Sprite, wzmocnione przednie zawieszenie i czcigodny czterocylindrowy silnik BMC serii A pochodziły z Austina A35. Ten ostatni przyczynił się również do jego tylnego zawieszenia, z aktywną osią umieszczoną przez górne wahacze i wspornikowe ćwierćeliptyczne resory piórowe.

Anulowanie planowanych ukrytych reflektorów w ostatniej chwili nastąpiło wcześniej Austin-Healey Sprites ich charakterystyczny „bugeye” lub „frogeye” spójrz, pseudonimy, które przetrwały do ​​dziś.

Rezultatem był bezczelny mały samochód o ogromnym charakterze i joie de vivre. Ze swoim prymitywnym tylnym końcem Bugeye potrafił być groźny i podatny na nadsterowność, ale ponieważ układ kierowniczy był tak czuły - a prędkość maksymalna tylko 80 mil na godzinę - rzadko uciekał od Ciebie.

A ponieważ Sprite mógł być rzucany bez opamiętania, był idealny do slalomów, gymkhan i innych zawodów, a zapotrzebowanie ze strony weekendowych wojowników wkrótce skłoniło do wszelkiego rodzaju podskakiwania i obsługi gadżetów z rynku wtórnego. Znacznie zmodyfikowane Sprity, z przednimi hamulcami tarczowymi, podgrzewanymi silnikami i wygładzoną karoserią, rywalizowały dzielnie, ale z wyróżnieniem, z dużo większymi i mocniejszymi maszynami w miejscach takich jak Sebring i Daytona.

Nieodłączna wytrzymałość mechaniczna i wszechstronność podczas wyścigów i jazdy pomogły w sprzedaży, ale głównym czynnikiem była cena. Za około 1500 USD nowy Sprite był tani - około 1000 USD mniej niż MGA i Triumph TR3 - i był to wieloryb. Niestety, nie trwałoby to długo: zaledwie trzy lata i prawie 49 000 sztuk. Jego następca, Sprite Mark II z 1961 roku (również sklonowany dla nowego MG Midget), był tym samym samochodem z dodatkowymi udogodnieniami i bardziej konwencjonalną stylizacją z kwadratowym ożaglowaniem..

Ale okazyjny roadster Lena Lorda wykonał swoją pracę, przywracając popularną klasę rynkową, jednocześnie ucząc całe pokolenie tego, co real chodziło o samochody sportowe. Chociaż jest prawdopodobne, że dziś przetrwało mniej niż połowa oryginalnych Bugeyes, prawie możliwe jest zbudowanie nowego od podstaw, tak liczne są reprodukcje praktycznie wszystkiego - części mechaniczne, panele nadwozia, wykończenia, dzieła. To, że „tanie koła” mogą budzić tak długotrwałe uczucie, może być zaskakujące, ale z drugiej strony Bugeye był czymś więcej niż tylko sumą jego skromnych części.

Aby dowiedzieć się więcej o Austin-Healeys i innych samochodach sportowych, zobacz:

  • Jak działają samochody sportowe
  • Samochody sportowe z lat 50
  • Samochody sportowe z lat 60
  • Nowe recenzje samochodów sportowych
  • Recenzje używanych samochodów sportowych
  • Muscle Cars
  • Jak działa Ferrari
  • Jak działa Ford Mustang
Austin-Healey 3000 był podobny do Austin-Healey 100 Six, chociaż 3000 miał większy silnik i lepsze hamulce.

Chociaż wymieniamy Austina-Healey 3000 jako oddzielną rodzinę, było to niewiele więcej niż 100 Six z większym silnikiem i lepszymi hamulcami. Dopiero w latach sześćdziesiątych XX wieku nastąpiły bardziej znaczące zmiany. Tak więc formuła „Wielkiego Healeya” ustanowiona w 1956 roku nie została koncepcyjnie zmieniona przez 12 lat.

Od pierwszych 100 Six do ostatnich 3000 były to wytrzymałe samochody sportowe z 92-calowym rozstawem osi i ciężkim, ale niezawodnym silnikiem - nie wspominając o włochatej, burzliwej osobowości i płynnej stylizacji. Austin-Healey 3000, wprowadzony wiosną 1959 roku, trwał prawie dziewięć z tych kilkunastu lat. W tym czasie pojawiły się modele Mark II, Convertible i Mark III, a także różne zmiany w pracy silnika, podwozia, skrzyni biegów i konstrukcji nadwozia. Ale prawie wszystkie te zmiany były logiczne i poprawiły podstawowy samochód. Możemy też być wdzięczni, że nie zmienili jej charakteru.

Początkowo głównymi wyróżnikami Austina-Healey 3000 był powiększony silnik o pojemności 2912 cm3 i mocy 124 koni mechanicznych oraz przednie hamulce tarczowe (bębny kontynuowane z tyłu). Zmiany te odzwierciedlały zmiany wprowadzone w tym samym roku w innym samochodzie sportowym zbudowanym przez Abingdona, MG MGA. Tak jak poprzednio, były dwa style roadstera: dwumiejscowy BN7 i BT7 2 + 2.

Dwa lata później BMC ogłosiło 3000 Mk II, do którego silnik otrzymał trzy gaźniki SU. Znamionowa moc wzrosła do 132 KM, ale testy magazynków nie wykazały wzrostu wydajności, a ponieważ konfiguracja była trudna do dostrojenia, BMC obniżyło ją rok później. Również podczas jazdy Mk II zastosowano nowy typ obudowy skrzyni biegów i łączników z bardziej bezpośrednim mechanizmem zmiany biegów..

Pod koniec lata 1962 roku Mk II stał się Mk II Convertible, a nadwozie otrzymało swój pierwszy (i jedyny) remont. Nie zmieniając ogólnego wyglądu, BMC nadał mu nieco bardziej zakrzywioną przednią szybę, zwijane okna w drzwiach i odpowiednio składany miękki dach. Dwumiejscowy samochód został odrzucony, a wszystkie Austin-Healey 3000 miały teraz 2 + 2. Silnik, po raz kolejny zmodyfikowany, powrócił do podwójnych gaźników SU, ale nie utracił mocy. Podsumowując, nowy kabriolet był pakietem bardziej nowoczesnym i praktycznym.

Ostatecznie styl dwumiejscowy został wyrzucony, a Austin-Healey 3000 stał się kabrioletem 2 + 2, który uważano za bardziej nowoczesny i praktyczny.

Big Healey widział jeszcze jedną poważną zmianę wiosną 1964 roku, wraz z pojawieniem się 3000 Mk III. Mając jeszcze większą moc - 148 KM - z silnika tej samej wielkości, posiadał odnowioną deskę rozdzielczą z drewnianymi panelami oraz konsolę środkową między siedzeniami. Wersja „Phase II” pojawiła się później w tym roku ze zmodyfikowaną lokalizacją tylnej osi (obecnie za pomocą ramion promieniowych) i zmianami podwozia umożliwiającymi większy skok zawieszenia.

Zbudowany w Abingdon od początku 1964 roku do zimy 1967-68, Mk III był bez wątpienia najlepszy w swojej klasie - i najszybszy: prędkość maksymalna wynosiła około 120 mil na godzinę. Przytulny i dobrze wyposażony, był równie wygodny otwarty i zamknięty.

Oczywiście, nawet najpopularniejsze samochody nie jeżdżą w nieskończoność, a Big Healey zaczął wyglądać nieco staroświecko w połowie lat sześćdziesiątych. Mimo to w 1966 roku wyprodukowano nie mniej niż 5494 Mk III, co stanowi najwyższy roczny wynik od 1960 roku, kiedy to oryginalny Austin-Healey 3000 był u szczytu sprzedaży. Ale do tego czasu BMC stanął w obliczu nowych przepisów bezpieczeństwa i emisji w Stanach Zjednoczonych i zdecydował, że modyfikacja Big Healey, aby je spełnić, nie była warta swojej ceny. Tak więc, z wyjątkiem jednego samochodu zmontowanego w 1968 r., Big Healey przeszedł do historii pod koniec 1967 r..

Aby dowiedzieć się więcej o Austin-Healeys i innych samochodach sportowych, zobacz:

  • Jak działają samochody sportowe
  • Samochody sportowe z lat 50
  • Samochody sportowe z lat 60
  • Nowe recenzje samochodów sportowych
  • Recenzje używanych samochodów sportowych
  • Muscle Cars
  • Jak działa Ferrari
  • Jak działa Ford Mustang



Jeszcze bez komentarzy

Najciekawsze artykuły o tajemnicach i odkryciach. Wiele przydatnych informacji o wszystkim
Artykuły o nauce, kosmosie, technologii, zdrowiu, środowisku, kulturze i historii. Wyjaśniasz tysiące tematów, abyś wiedział, jak wszystko działa